{"id":53325,"date":"2024-11-19T01:00:00","date_gmt":"2024-11-19T00:00:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.snowtrex.de\/magazin\/?p=53325"},"modified":"2025-06-26T14:40:54","modified_gmt":"2025-06-26T12:40:54","slug":"banen-in-het-skigebied","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.snowtrex.nl\/magazine\/top-10\/banen-in-het-skigebied\/","title":{"rendered":"Banen in het skigebied – deze mensen werken op en naast de piste"},"content":{"rendered":"

Banen in de sneeuw zijn niet alleen gewild, ze zijn ook absoluut onmisbaar. Want zonder skileraren, berggidsen, pistenbullies of barmannen werkt er niets op en naast de piste. Alleen al in Oostenrijk werken in de winter meer dan 300.000 mensen fulltime in de toeristenindustrie. SnowTrex<\/a> legt in dit Top 10-artikel uit waarom deze beroepen zo belangrijk zijn in skigebieden en wat ze zo bijzonder maakt.<\/strong><\/p>\n

\n
\n \"Niemand<\/a>
\u00a9 Maksym Fesenko\/Shutterstock<\/div>\n <\/div>\n
Niemand kent de toppen en het terrein rond de skigebieden zo goed als de lokale berggidsen.<\/div>\n <\/div > \n
\n <\/span><\/p>\n
\n Inhoudsopgave\n <\/div>\n
\n 1. Skileraar<\/span><\/a>2. Luchtreddingswerkers<\/span><\/a>3. Sneeuwruimerchauffeur<\/span><\/a>4. Berggids<\/span><\/a>5. Bergredders<\/span><\/a>6. Pistenplanner<\/span><\/a>7. Barman<\/span><\/a>8. Sneeuwmakers<\/span><\/a>9. Skiliftbediener<\/span><\/a>10. Ski verkoper<\/span><\/a>FAQ over beroepen in het skigebied<\/span><\/a>\n <\/div>\n<\/p><\/div>\n
\n

1. Skileraar<\/h2>\n

Voor gepassioneerde ski\u00ebrs en snowboarders is het eigenlijk de droombaan: skileraar. Geen enkele andere baan in het skigebied combineert immers het geluk van een heerlijke dag ski\u00ebn op de piste met het feit dat je er zelfs voor betaald krijgt. Een geweldig recept, maar wel een dat niet verhult hoe veeleisend de baan eigenlijk is. Het is immers de taak van de skileraar om hun leerlingen, of het nu kinderen of volwassenen zijn, een technisch veeleisende sport te leren. En wel op zo’n manier dat de nieuwe wintersporters uiteindelijk zelf op een ontspannen en vooral veilige manier kunnen genieten van het leven op de piste.<\/p>\n

\n
\n \"In<\/a>
\u00a9 4Max\/shutterstock.de<\/div>\n <\/div>\n
In plaats van naar kantoor te gaan, gaan skileraren naar de piste, waar ze hun leerlingen de juiste skitechniek aanleren.<\/div>\n <\/div > \n

De training is daarnaast intensief en uitgebreid. In Duitsland moet een wintersporter die een door de staat gecertificeerde skileraar wil worden, zich aanmelden bij de Duitse vereniging van skileraren (DSLV). Dat komt omdat alleen de DSLV de vier vereiste cursussen aanbiedt, die op elkaar voortbouwen en in totaal 164 dagen duren. En omdat maar weinig deelnemers deze cursussen in \u00e9\u00e9n keer kunnen voltooien, kan de opleiding soms meerdere jaren duren. Naast praktijk op de piste staat er ook veel theorie op het programma voor skileraarkandidaten. Onder andere op het gebied van methodologie en sportgeneeskunde. Om nog maar te zwijgen van het feit dat ze niet alleen uitstekende ski\u00ebrs moeten zijn en zelf lid van een skiclub, maar ook een vreemde taal moeten spreken en zelf al enige leservaring moeten hebben.<\/p>\n

2. Luchtreddingswerkers<\/h2>\n

Bij ernstige ongevallen of bij het zoeken naar vermiste personen worden luchtreddingswerkers ingezet in de bergen. Vanuit hun helikopters hebben de specialisten niet alleen een perfect overzicht over het zoekgebied of de plaats van het ongeval. Ze zijn ook binnen een paar minuten op de berg en kunnen noodartsen of paramedici naar elke locatie sturen. De allereerste redding vanuit de lucht werd in Oostenrijk uitgevoerd v\u00f3\u00f3r het midden van de 20e eeuw, toen een man van een gletsjer werd gered in een licht propellervliegtuig. In 1960 werd de nationale luchtreddingsorganisatie “Rega” officieel gelanceerd in Zwitserland, voordat in 1970 de eerste permanente reddingshelikopters werden gestationeerd in Duitsland en Oostenrijk.<\/p>\n

\n
\n \"Met<\/a>
\u00a9 TravelTrex<\/div>\n <\/div>\n
Met hun helikopters kunnen de luchtreddingswerkers binnen een paar minuten ter plaatse zijn bij een noodgeval in het skigebied.<\/div>\n <\/div > \n

Of het nu in de bergen is of in het laagland, in de afgelopen 50 jaar hebben luchtreddingshelikopters in Duitsland (D), Oostenrijk (A) en Zwitserland (CH) het leven gered van duizenden en duizenden wintersporters, automobilisten en andere mensen. Vandaag de dag zijn er alleen al in de DACH-regio 126 reddingshelikopterstations. Voor hun veeleisende en verantwoordelijke baan hebben de drie leden van een helikopterbemanning (piloot, paramedicus\/reddingsspecialist en noodarts) veel ervaring nodig op de respectievelijke vliegtuigen en jaren werk in het leger en bij de reddingsdienst. Naast het behandelen van gewonden hebben luchtreddingswerkers ook andere taken. Ze zijn bijvoorbeeld verantwoordelijk voor het overbrengen van intensive care pati\u00ebnten door de lucht of het zo snel mogelijk transporteren van donororganen van de ene kliniek naar de andere.<\/p>\n

3. Sneeuwruimerchauffeur<\/h2>\n

Vergeleken met hun relatief bescheiden oorsprong zijn sneeuwruimermachinisten vandaag de dag echte zwaargewichten. Want voordat ski\u00ebn echt populair en massaal werd in de jaren 1950, was er nog spierkracht nodig om de pistes in de skigebieden voor te bereiden. Hier werden met de hand getrokken walsen gebruikt. Pas halverwege de jaren 60 zorgde de Canadees Armand Bombardier voor een revolutie in dit werk. Samen met een bedrijf uit Graz presenteerde hij de eerste sneeuwruimer van Europa, het model BS 01. Sindsdien is het sneeuwruimen<\/a> zo veranderd dat de rupsvoertuigen, die tot 14 ton kunnen wegen en tot 350.000 euro kunnen kosten, na bijna 70 jaar een integraal onderdeel zijn geworden van elk skigebied ter wereld.<\/p>\n

\n
\n \"Zonder<\/a>
\u00a9 Jaroslav Moravcik\/Shutterstock<\/div>\n <\/div>\n
Zonder sneeuwruimers en hun chauffeurs zouden wintersporters het moeten doen zonder perfect geprepareerde pistes.<\/div>\n <\/div > \n

Hoeveel sneeuwruimers er in elk skigebied worden gebruikt, hangt ook af van de grootte van het sneeuwgebied. In Obergurgl<\/a> (122 pistekilometers) zijn ’s winters dagelijks 7 sneeuwfrezen in gebruik, terwijl dat er in Serfaus-Fiss-Ladis<\/a> (198 pistekilometers) maar liefst 21 zijn. De sneeuwruimerchauffeurs zelf zijn altijd in dienst van de betreffende skigebiedbeheerder. Ze kennen de pistes en het terrein op de berg dus door en door. Hun werkdag begint meestal rond 16.00 uur. Na een technische controle van hun werkuitrusting gaan de sneeuwruimers de pistes op nadat de liften om 17.00 uur sluiten. Het groomen van de pistes is meestal klaar tussen 23.00 en 01.00 uur. Maar als er ’s nachts verse sneeuw valt, moeten de sneeuwruimers soms al om 04.00 uur ’s ochtends achter het stuur kruipen, zodat de pistes klaar zijn voor het begin van de nieuwe skidag.<\/p>\n

4. Berggids<\/h2>\n

Geen enkele andere baan in het skigebied kent zoveel traditie als die van berggids. Tot op de dag van vandaag wordt St. Niklaus bij Zermatt<\/a> beschouwd als de bakermat van het alpinisme. In het midden van de 19e eeuw waren het plaatselijke herders en boeren die bezoekers de omliggende bergen lieten zien. Met zo’n rijke, bijna 200 jaar oude geschiedenis is het geen wonder dat ’s werelds eerste berggidsenmuseum is gevestigd in het kleine dorp in het Zwitserse kanton Wallis. Daar wordt bezoekers getoond waarom het vandaag de dag nog steeds heel gewoon is voor bergbeklimmers, wandelaars en skitouristen om een berggids in te huren.<\/p>\n

Zij zijn immers degenen die de bergen beter kennen dan wie dan ook. Als getalenteerde klimmers of ski\u00ebrs zijn ze ook altijd een goede technische hulp. En niet alleen sporters maken van hen gebruik, maar ook landmeters, grenswachten, reddingsdiensten en wetenschappers zoals geologen en biologen, die allemaal regelmatig in de bergen werken.<\/p>\n

De volgende video laat zien wat het beroep van berggids eigenlijk inhoudt:<\/p>\n

<\/div>
A Mountain Guide\u2019s Life<\/div><\/div>
<\/div>
<\/div>
<\/div><\/div><\/div>